Կիրակի, Մարտ 30-ին տեղի ունեցան Գիւմրի եւ Փարաքար քաղաքներու ՏԻՄ (տեղական ինքնակառավարման մարմին) ընտրութիւնները, որոնք շատ կարեւոր ցուցանիշ են ժողովուրդի քաղաքական գնահատականին՝ իշխանութեան ու անոր յարող, եւ ընդդիմադիր ուժերուն։ Աւելի յատկանշական քան բոլոր հարցախոյզերը, որովհետեւ ոչ միայն ժողովրդային քաղաքական ընկալումները կը չափուին թէժ ընտրապայքարէ ետք քուէատուփերու արդիւնքով, այլ նաեւ նոր ռազմավարութիւններ փորձարկելու առիթ են։ Թէեւ ՏԻՄ եւ խորհրդարանական ընտրութիւնները նոյն մարտահրաւէրները չեն շօշափեր։
Գիւմրիի պարագան ունի առաւել հետաքրքրական կողմ մը եւս, ըլլալով երկրի երկրորդ մեծագոյն քաղաքը, ուր Ռուսաստան տեղակայած է իր ռազմակայանը եւ բնականաբար Ռուսաստանի հետ յարաբերութիւնները կը կրեն յատուկ նշանակութիւն։ Երեւոյթը եզակի էր նաեւ անով որ նախկին քաղաքապետ Վարդան Ղուկասեան, դատական հետապնդումի ենթակայ ըլլալով հանդերձ՝ ընտրութեան ներկայացաւ Համայնավար կուսակցութեան դրօշի ներքոյ, ստանալով ձայներու շուրջ 21 տոկոսը, մասնակցող 9 ուժերուն միջեւ գրաւելով 2-րդ դիրքը։ Սա ցոյց կու տայ, որ սովետ շրջանի համայնավարական վարչակարգի արժէքներուն շահագործումը իբրեւ քաղաքական դրամագլուխ դեռ ուժ ունի։
Երկրորդ կարեւոր նշանակութիւնը այս ընտրութիւններուն այն է որ Վարչապետին ղեկավարած «Քաղաքական պայմանագիր» կուսակցութիւնը ստացաւ քուէներուն 36 տոկոսը՝ գրաւելով առաջին դիրքը, սակայն անբաւարար՝ քաղաքը առանձին կառավարելու, ինչ որ անոր վարկանիշի անկման ցուցիչ մըն է։ Այսուհանդերձ, հակառակ Ազերպայճանի հանդէպ անոր աննախադէպ զիջողական քայլերուն՝ այս արդիւնքը ցոյց կու տայ, թէ ան տակաւին կը մնայ առաջատար քաղաքական ուժը, նոյնիսկ ռուսական զօրաւոր ներկայութիւն ունեցող քաղաքին մէջ։
Երրորդ, մրցակցող 9 քաղաքական ուժերու մէջէն ներկայացուցչութեան շեմը անցած են միայն հինգը, որոնցմէ չորսը բուռն ընդիմադիր ուժեր են ու կը յատկանշուին ոչ իբր կուսակցութիւն, այլ՝ տեղական ծանօթ անհատներ, որոնք կրցած են ընտրողներու զանգուած մը հաւաքել իրենց շուրջ։ Զարմանալին այն է որ խորհրդարանական ընդդիմութեան հետ այս կամ այն ձեւով առնչուած ոչ մէկ կուսակցութիւն կայ, ո՛չ «Հայաստան» դաշինք, ո՛չ «Պատիւ ունեմ» կուսակցութիւն, ո՛չ ՀՅԴ։ Վերջիններս գիտակցելով որ իրենք այլեւս լսելի չեն հանրութենէն, որդեգրեցին տեղական ծանօթ անհատներու զօրակցութեան նոր ռազմավարութեան։ Նախկին քաղաքական բարքերու տէր անձերու թեկնածութիւնը պատճառ դարձած է ընտրատարածքներուն մէջ երբեմն լարուած վիճակներու վերստեղծումին, ընտրախախտումներ կատարելու փորձերու, այդ իսկ պատճառով ոստիկանական մեծ ուժեր փութացած էին Գիւմրի, հանրային անկարգութիւններու առաջքն առնելու համար։
Կարեւոր է ընդգծել որ ընտրութիւնները արդար եղած են, որքան ալ քանի մը տեղ խախտումներ արձանագրուած ըլլան։ Ընտրապայքարի քաղաքական խօսոյթը աւելի կեդրոնացած էր տեղայնացած հարցերու վրայ քան թէ համազգային մեծ հիմնահարցերու, ինչպէս՝ միջազգային յարաբերութիւններ, «Խաղաղութեան խաչմերուկ», Սիւնիքի միջանցք, Հայաստան-ԱՄՆ յարաբերութիւններ…
Եւ վերջապէս, ընտրութիւնները տեղի ունեցած են սարսափելի ատելութեան խօսքի մթնոլորտի մէջ։ Այս բոլորին մէջ դրական միակ երեւոյթը «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցութեան երեսփոխան Վիլեն Գաբրիէլեանի հրաժարականն էր, որ ընտրութեան երեկոյեան, գինով վիճակի մէջ հասարակական կարգը խախտած ըլլալով՝ հրաժարեցաւ իր երեսփոխանական աթոռէն, ներողութիւն խնդրելով հանրութենէն, երեսփոխանի անյարիր իր վարքին համար։
Գիւմրիի մէջ, չորս ընդդիմադիր ուժերը եթէ միանան Վարդան Ղուկասեանի շուրջ, կրնան ընտրել նոր քաղաքապետ մը, որ սակայն հետագային, որեւէ անհամաձայնութեան պարագային, այդ դաշինքը կրնայ փուլ գալ։ Իսկ Փարաքարի մէջ, ընդդիմադիր ճակատը արդէն միասնական ներկայացած է ու ձայներու մեծամասնութիւնը ձեռք բերած։
Այս երկու ընտրութիւնները 2026-ի խորհրդարանական ընտրութիւններուն ընդառաջ՝ ընտրական նոր ռազմավարութիւն մշակելու հետաքրքրական փորձարկումներ ու միտումներ ցոյց կու տան։
Ժ.Չ. ■
© 2023 Բոլոր իրաւունքները վերապահուած են։