Կեանքէն հեռացաւ արձակագիր Վահագն Գրիգորեանը
Հայ գրականութիւնը ծանր կորուստ կրեց. 84 տարեկանին իր մահկանացուն կնքեց ծանօթ արձակագիր, թարգմանիչ եւ բեմագիր Վահագն Գրիգորեանը։
Ծնած՝ Երեւան 1942-ին, ան աւարտած էր Երեւանի Պետական համալսարանի բանասիրական բաժանմունքը։ 1972-էն անդամակցելով Հայաստանի գրողներու միութեան (ՀԳՄ)՝ երկար տարիներ աշխատած է «Հայաստան» հրատարակչութեան եւ «Պիոներ» (այժմ՝ «Աղբիւր») ամսագրին մէջ, իսկ 1986–1994 թուականներուն ստանձնած է ՀԳՄ-ի վարչութեան քարտուղարի պաշտօնը։
Հեղինակին հարուստ ժառանգութեան մէջ առանձնայատուկ տեղ կը գրաւեն «Ադամամութ», «Պօղոս-Պետրոս», «Ժամանակի գետը» եւ «Թռչունի հոգին» գործերը, որոնք տարիներու ընթացքին վերարժեւորուելով՝ նոր հորիզոններ բացին ընթերցողներուն դիմաց։ Իր վաստակին համար Գրիգորեան արժանացած է բազմաթիւ պարգեւներու, որոնց կարգին՝ ՀՀ պետական մրցանակին, ինչպէս նաեւ «Հրանտ Մաթեւոսեան» եւ «Դերենիկ Դեմիրճեան» գրական մրցանակներուն։
Գրականութենէն անդին՝ անոր վէպերուն ու վիպակներուն հիման վրայ «Հայֆիլմ»-ի մէջ նկարահանուած են գեղարուեստական ժապաւէններ, իսկ բեմագրութիւններով ստեղծուած են նաեւ շարժանկարներ։ Արձակագրին ստեղծագործութիւնները թարգմանուած են ռուսերէնի, էսթոներէնի, լիթուաներէնի, լեհերէնի, պուլկարերէնի եւ սլաւոներէնի։
Կեանքին վերջին տարիներուն ան հաստատուած էր Լիթուանիա, սակայն Երեւանը կը մնար անոր գլխաւոր ներշնչարանը. «Ամէն տարի Երեւան կու գամ, որ կարենամ ապրիլ»,– նշած էր ան վերջերս։ Այս տարի, սակայն, առողջական ծանր վիճակը արգելք եղաւ հայրենիք վերադարձին։ Իր վերջին փափաքներէն էր հրատարակուած տեսնել «5-րդ փողոցը» ժողովածուն։
Վահագն Գրիգորեանի անունն ու անզուգական գրական աշխարհը մնայուն հետք պիտի ձգեն հայ արձակի պատմութեան մէջ:
