Հայաստան նոր մարտահրաւէրներու շեմին
Միջին Արեւելքը՝ Պարսկաստանէն մինչեւ Իսրայէլ, ռումբերու եւ հրթիռներու տեղատարափի տակ է։ Իսրայէլի դրդումով՝ ԱՄՆ-ու նախագահ Տանըլտ Թրամփի արկածախնդրական յարձակումը Իրանի վրայ, տարածաշրջանը վերածեց դժոխքի՝ յանգեցնելով աւերածութեան, թշուառութեան եւ մարդկային անտեղի կորուստներու։ Եւ այս բոլորը յանուն ինչի՞. ծայրայեղական, ցեղապաշտական ու ցնորամիտ կրօնական հաւատալիքներո՞ւ։ Ո՛չ Իսրայէլի յաղթանակը յոյս կը ներշնչէ, ո՛չ ալ Տանըլտ Թրամփի ղեկավարած Ամերիկայինը։ Արկածախնդրական այս ռազմավարութիւնը ջուրի երես հանեց եւրոպական ժողովրդավար ու ազատամիտ երկիրներու անկարողութիւնը՝ պաշտպանելու միջազգային օրէնքն ու արդարութիւնը, ինչպէս նաեւ մարդկային իրաւունքները։
Ականատես կ՚ըլլանք միջազգային յարաբերութիւններու մէջ պետութիւններու ինքնիշխանութեան սպառնացող՝ դրամատիրական ու արհեստագիտական հսկայական կարողութիւններու տէր նոր դէմքերու ի յայտ գալուն, որոնք ամբողջովին կը փոխեն քաղաքական դասական խաղի միջազգային օրէնքները։ Թերեւս այդ խաղի օրէնքները միշտ ալ խախտած են, սակայն այսօր անոնք աւելի տեսանելի են՝ շնորհիւ ընկերային ցանցերու, լրասփիւռներու եւ արհեստագիտութեան ընձեռած նոր գործիքներուն։
ԱՄՆ-Իսրայէլ-Իրան պատերազմի ներկայ փուլին մէջ ընդգրկուած դերակատարներու շրջանակը շատ աւելի լայն է, քան նախորդը։ Ներգրաւուած են Միջին Արեւելքի բոլոր այն երկիրները, ուր ամերիկեան ռազմախարիսխներ կան, ինչպէս նաեւ Ծոցի բոլոր երկիրներն ու մինչեւ իսկ Թուրքիա եւ Կիպրոս։ Թատերաբեմ իջած են նաեւ աւելի մեծ խաղացողներ՝ ի դէմս Ռուսաստանի եւ Չինաստանի։
Հաստատ է, որ պատերազմի աւարտին տարածաշրջանը ժողովրդագրական եւ ուժային կեդրոններու նոր պատկեր պիտի ստանայ, եթէ անշուշտ հակամարտութիւնը աւելի չծաւալի՝ իր մէջ ներառելով նոր դերակատարներ (ինչպէս քիւրտերն ու այլ փոքրամասնութիւններ) կամ նոր պետութիւններ (Թուրքիան, Եւրոպան, Չինաստանը…)։
Նկատի ունենալով, որ Միջին Արեւելքը հայկական սփիւռքի ամենէն կենսունակ համայնքներու կեդրոնատեղին է, անցեալ տասնամեակներու պատերազմները արդէն իսկ ծանր հարուածներ հասցուցին անոնց։ Ներկայ իրավիճակը ա՛լ աւելի կը հիւծէ, կը սպառնայ ու կը տկարացնէ այդ համայնքները՝ զանոնք մղելով արտագաղթի դէպի Հայաստան կամ Արեւմուտք։
Ինչ կը վերաբերի Հայաստանին, ապա Իրանի սահմանակից ըլլալով հանդերձ, ներկայ հանգրուանին կը մնայ խաղաղ ու պայթումներէ հեռու. սակայն տնտեսական գետնի վրայ Պարսկաստանի հետ առեւտուրը անորոշ ժամանակով կը մնայ խափանուած։ Քարիւղի գիներու աճը, ինչպէս նաեւ կարգ մը ապրանքներու սակաւութիւնը, անխուսափելիօրէն պիտի յանգեցնեն սղաճի։
Տնտեսական տագնապներէն անդին, մտահոգիչ են ամերիկեան ձախաւեր քաղաքականութեան հետեւանքները Հայաստան-Ազերպայճան յարաբերութիւններուն վրայ. քանի որ ԱՄՆ-ն հանդիսացաւ այն միակ երաշխաւոր պետութիւնը, որ կրցաւ Ազերպայճանն ու Հայաստանը նոյն սեղանին շուրջ նստեցնել՝ խաղաղութեան համաձայնագիրը նախաստորագրելու եւ միաժամանակ, այսօր «Թրամփի ուղի» անուանուող առանցքը կեանքի կոչելու համար, որ տարածաշրջանին մէջ տնտեսական բարգաւաճման ազդակ պիտի դառնար։ Ուժերու ներկայ յարաբերութեան խախտման պարագային, պէտք է վերահաշուարկել, թէ խաղաղութեան պահպանման համար ի՞նչ գին պիտի պահանջուի Հայաստանէն։ ԱՄՆ-ու ռազմական յաղթանակի պարագային՝ Իրանի իշխանութեան տապալումը պիտի հզօրացնէ Ազերպայճանի ազդեցութիւնը։ Հայաստանի համար Իրանը կարեւոր հակակշիռ էր՝ Ազերպայճանի հողային ախորժակը զսպելու մէջ։ Իսկ Իրանի յաղթանակի պարագային, ԱՄՆ-ու տկարացումը պիտի զօրացնէ Ռուսաստանի ազդեցութիւնը, ինչ որ պիտի խանգարէ Հայաստանի արտաքին քաղաքականութեան հաւասարակշռուած բազմազանամէտ ռազմավարութեան իրագործումը։
Ժ.Չ. ■
