Նո՞ր էջ
Հայաստանի համար պատմական իրադարձութիւն էր Մայիսի սկիզբին հիւրընկալել Եւրոպական քաղաքական համայնքի (ԵՔՀ) վեհաժողովը, Եւրոպական Միութիւն — Հայաստան վեհաժողովը եւ Հայաստան — Ֆրանսա երկկողմանի պետական հանդիպումը, որուն ընթացքին տեղի ունեցաւ Հայաստան — Ֆրանսա ռազմավարական դաշինքի ստորագրութիւնը։ Միջազգային բարձր մակարդակի այս հանդիպումներուն կայացումը Երեւանի մէջ դիւանագիտական մեծ յաղթանակ մըն է Հայաստանի համար, որ Եւրոպայի ծայրամասը գտնուող եւ պատմականօրէն Ռուսաստանի արբանեակ նկատուող փոքր երկիր մը վերածեց Եւրոպական համայնքի 40 երկիրներու ղեկավարներու հանդիպման վայրի, որոնցմէ շատերը առաջին անգամ ըլլալով ոտք կը կոխէին էին։
Եւ այս դիւանագիտական յաղթանակը կարելի եղած էր իրականացնել, ինչպէս Եւրոպական խորհուրդի նախագահ Անթոնիօ Գոշթան շեշտեց ԵՔՀ-ի բացման արարողութեան ընթացքին, շնորհիւ Հայաստան — Ազերպայճան խաղաղութեան գործընթացին, ինչպէս նաեւ Հայաստան — Թուրքիա մերձեցումին։ Իսկ նախագահ Մաքրոնի համար, Երեւանի մէջ ԵՔՀ-ի կայացումը կ՚ամրագրէ այն ժողովրդավարական ձեռքբերումները, զորս Հայաստան իրականացուցած է այս վերջին տարիներուն՝ յատկապէս Թաւշեայ յեղափոխութենէն ետք։
Սոյն հանդիպումները նաեւ պատմական երեւոյթ են Եւրոպայի համար, քանի որ առաջին անգամ ըլլալով Գանատան, իբրեւ ոչ-եւրոպական երկիր, մասնակցեցաւ այս վեհաժողովին՝ արձանագրելով այն խզումը, որ տեղի ունեցած է Թրամփի ԱՄՆ-ու եւ Գանատայի միջեւ, եւ վերջինիս յարումը եւրոպական արժէքներուն։
Բնականաբար, Եւրոպայի երեւանեան այս հանդիպումներուն գլխաւոր թիրախը կը հանդիսանար Ռուսաստանը, որուն համար Զելենսքիի ներկայութիւնը՝ պատմականօրէն իրեն դաշնակից Հայաստանի մէջ, կրկնակի հարուած մըն է Հայաստան — Ռուսաստան եւ Հայաստան — ԱՊՀ — ԵԱՏՄ — ՀԱՊԿ ռազմավարական դաշինքներուն։ Այս կէտին վրայ յատկանշական էին նախագահ Մաքրոնի յայտարարութիւնները, ուր ան անդրադարձաւ Հայաստանի համար՝ Ռուսաստանի անվստահելի դաշնակից ըլլալու հանգամանքին, յատկապէս 2020-ի պատերազմի ընթացքին։ Ան յիշատակեց նաեւ ռուսական զօրքերու վտանգաւոր ներկայութիւնը, որուն դիմաց անհրաժեշտ էր Եւրոպական Միութեան դիտորդական առաքելութիւնը՝ Հայաստանի անվտանգութիւնը ապահովելու համար։
Հակառակ անոր որ Ազերպայճան պաշտօնապէս հրաւիրուած էր, պատուիրակութիւն չառաքեց Հայաստան։ Այսուհանդերձ, առիթը տրուեցաւ Իլհամ Ալիեւին առցանց հաղորդելու իր պատգամը, ուր յատկանշական էր երկու կէտ. առաջինը՝ Ազերպայճանի կողմէ Հայաստանին քարիւղի եւ այլ ապրանքներու հայթայթման, ինչպէս նաեւ երկաթուղիի միջոցով տնտեսական կապի ապահովման ընդգծումը։ Երկրորդ՝ Եւրոպական խորհրդարանի (ԵԽ) «հակաազերպայճանական դիրքորոշման» խիստ քննադատութիւնը եւ Ազերպայճան — Եւրոպական խորհրդարան համագործակցութեան կասեցման յայտարարութիւնը, յատկապէս վերջինիս կողմէ հայկական պատմամշակութային ժառանգութեան աւերման վերաբերեալ բանաձեւի քուէարկութեան պատճառով։
Պատմութեան ընթացքին Հայկական լեռնաշխարհը գտնուած է մեծ տէրութիւններու եւ կայսրութիւններու սահմանին ու յաճախ զոհ գացած է անոնց տիրակալութեան ու խարդաւանքներուն։ Ներկայ հանգրուանին եւս, Հայաստան կը գտնուի միջազգային հակամարտութիւններու դժուարին եւ խիզախութիւն ու խելամտութիւն պահանջող ընտրութեան մը առջեւ. իրավիճակ մը, ուր կայ Եւրոպա — Ռուսաստան մրցակցութիւնը Ուքրաինայի պատերազմին ընդմէջէն, Արեւմուտք — Իրան մրցակցութիւն մը՝ Պաղեստինի բախումին միջոցով, եւ Իսրայէլի ու ԱՄՆ-ու՝ Իրանի դէմ յարձակումները։ Իսկ Ռուսաստանը Հայաստանի համար ռազմավարական նշանակութիւն ունեցող երկիր է եւ դաշնակից։ Միւս կողմէ, Հայաստան կը գտնուի Թուրքիոյ նեցուկը վայելող Ազերպայճանի հետ խաղաղութեան դաշինք կնքելու գործընթացի մը սեմին, որ կը ստիպէ երէկուան թշնամիներուն հետ հաշտութիւն կնքել։ Այս ամբողջը կը ստեղծէ բարդ հոգեվիճակ մը՝ պատմական ողբերգական էջերը չմոռնալու եւ միաժամանակ ապագայակերտ նոր, առողջ յարաբերութիւններ մշակելու առումով։
Ժ. Չ. ■
